Nog maar 85 km naar Santiago de Compostela. De laatste fietsdag en dan zit de rit erop. Ik voelde me die dag, 1 oktober 2004, vol van verwachtingen en tegelijk teleurgesteld. Ik zou na 2723 km het einddoel bereiken, wat natuurlijk een fantastische prestatie is, maar ik vond het jammer dat mijn reis afgelopen was. Daar ging mijn leventje als wereldfietser, zeg maar dag tegen de ‘genietende vrije fietser’. Zou dat ooit nog terugkomen?

Wat een verschil met toen ik op 16 augustus 2004 als onervaren fietser vertrok uit Haarlem. Ik heb afgezien en gejankt, vertwijfeld afgevraagd of ik die Pyreneeën over zou komen, banden geplakt in the middle of nowhere, in een luguber hotelletje overnacht en in m’n eentje op een camping gestaan, de weg kwijtgeraakt en flink omgereden, 3 avonden achterelkaar pizza gegeten, gestoeid met het idee wat nou erger is: wind of regen, dikke spinnen verjaagd en een hond geslagen die m’n laatste broodje wou jatten, gekletst met koeien, langs een bejaarde vrouw gefietst die net een enorme wind liet, met mijn fietsbel Parijzenaars van het fietspad gejaagd, 50 km m’n mond moeten dichthouden om geen insecten te hoeven eten, op een eenzame avond voor €65,- gebeld met mijn zus, door een kwaaie non het klooster uitgezet, voor een gat in de weg van 5 meter diep gestaan, een dag aan de dunne geweest omdat de krab met garnalensaus in die hele dure tent niet goed was, 1 uur oude teer van m’n banden afgepulkt, en vreselijk veel gezweet. Je zal wel denken ‘Dat ga ik dus nooit doen!’ Maar wacht even…

Waar ik ook kwam, de plaatselijke bevolking begroette mij met veel enthousiasme. Onderweg kreeg ik veel dikke duimen, complimenten en soms zelfs applaus. Bovenop een berg in Spanje heeft een Italiaanse mountainbiker vol respect mij de hand geschud, toen hij hoorde dat ik uit Haarlem was komen fietsen. Deze momenten gaven mij extra kracht om door te gaan.  Ik heb genoten van prachtige vergezichten, verlaten pittoreske dorpjes, oude kathedralen en vooral van de schitterende natuur.

Maar bovenal heb ik genoten van de mensen die ik onderweg ontmoette, de gesprekken die we voerden, soms tot diep in de nacht, de boeiende verhalen van pelgrims tijdens de maaltijden die we samen nuttigden, het koude bier en de goddelijke wijnen en de ‘vanzelfsprekende’ hulp die ik onderweg van vreemden kreeg.

Mijn kracht en energie groeide met de dag. De kick die het mij steeds gaf, als ik iets overwon wat van te voren moeilijk of zwaar leek, gaf wel de meeste energie. In het begin van de reis waren dat de kleine dingen zoals een lekke band plakken. Het kostte me een uur hem te plakken. Ik zou me daarvoor misschien moeten schamen, maar toen was ik zo trots als een pauw. De eerste heuvels in noord Frankrijk waren voor mij soms zo steil, dat ik moest afstappen. Ik keek wel eerst goed om me heen om te zien of niemand dat zag! Maar zodra ik van de heuvel afvloog, genoot ik. Zeker toen ik boven op het hoogste punt van Cebreiro (foto) aankwam en zag waar ik vandaan kwam, kon mijn zelfvertrouwen niet en nooit meer stuk! Laat staan toen ik Santiago binnen kwam fietsen en door iedereen omhelst werd. Ik had het gehaald! In m’n eentje, maar samen met zoveel anderen! Met energie voor 10 weer huiswaarts gegaan en nu 3 jaar later coach ik anderen naar nieuwe energie en zelfvertrouwen om weer vitaal aan het werk te kunnen gaan.