Fietsen van Haarlem naar Santiago de Compostela

Bijna een maand lang spookte het beeld door mijn hoofd. Zeker nadat de eerste heuvels in noord Frankrijk soms zo steil bleken te zijn dat ik zelfs moest afstappen, werden de scenario’s steeds angstwekkender. En nu stond ik ervoor. Dit is het moment…hoe kom ik hier overheen?!

De Pyreneeën. 16 km lang alleen maar stijgen. De zon brandt fel en er is geen schaduw. Hier bij de grensovergang vroeg een Italiaanse dame, een pelgrim te voet, mij, een foto van haar te maken. Dan zou zij een foto van mij maken. Prima, alles om deze martelgang nog even uit te stellen, klinkt goed in de oren. Zij loopt met haar zware rugzak achterwaarts, terwijl ik de lens scherp stel, tegen mijn fiets aan. Ik dacht nog ‘wat is stop op z’n italiaans’, maar het was al te laat. De fiets viel om. Goed, dat moest een keer gebeuren dus huppettee, de fiets weer neergezet, leek niets aan de hand. Nadat de foto gemaakt was, wenste ik haar ‘buen camino’ en zij ging weer verder. Tja, nu moest ik er ook aan geloven en draaide mijn fiets de weg op. Tenminste, het stuur draaide maar de fiets niet.

En zoals dat vaak gaat op de Camino, is er binnen een straal van 25 meter hulp te vinden. Om de hoek zat een klein benzinestationnetje waar de Baskische eigenaar mij graag wilde helpen. Ondertussen had ik de hulptroepen uit Holland aan de lijn en binnen een uur was mijn fiets weer klaar voor gebruik. Ik kon die man wel zoenen, maar klopte hem vijf keer op zijn schouder; ‘Muchos Grasias!!’

Wat was ik opgelucht! Van blijdschap ‘vloog’ ik de Pyreneeën over, helemaal in mijn nopjes en trots op m’n fiets.

Wordt vervolgd…